Podczas pierwszego spotkania Klubu w 2005 roku zostalismy uraczeni spektaklem slowno-muzycznym zwiazanym ze Swietami Bozego Narodzenia. Tym razem Teatrzyk Dyletantow pod czula rezyserska opieka Marysi Pilatowicz wystawil program swiateczny pt. Historyjki Grudniowe, czyli Pastoralke Niewlasciwa, jak to sama Pani Rezyser nazwala. Pastoralka, jako nazwa wieczoru klubowego zwiazanego z okresem Swiat Bozego Narodzenia, przyjela sie w czasach juz prawie zamierzchlych, gdy Klubowi prezesowal mecenas Tadeusz Bocianski. Pastoralka Wlasciwa powinna nawiazywac do historii narodzenia Dzieciatka i wszystkich perypetii z tymze zwiazanych. Uprzednio Teatrzyk trzymal sie tej definicji i wystawil wersje wedlug Lucjana Rydla, wedlug Leona Schillera (2002), jak rowniez wedlug wlasnego uznania, ukladajac w calosc zebrane ludowe (glownie podhalanskie) materialy poetyckie przetykane tu i owdzie strofami Harasimowicza.

    Tym razem Pani Rezyser poproszona przez Zarzad o przygotowanie swiatecznego wieczoru postanowila poszukac innych rozwiazan, ktore z Pastoralka Wlasciwa nie mialyby juz nic wspolnego. Zadanie to ulatwila Dorota Olszewska, czlonek Zarzadu, ktora sluzyla swoja obszerna wiedza literacka. Wiekszosc materialow uzytych w tegorocznej Pastoralce Niewlasciwej pochodzi z jej zbiorow i to Ona zadala sobie trud wydobycia tych perelek z zakurzonych tomow, skopiowania ich i przekazania Pani Rezyser. Ta z kolei uporzadkowala material w takiej kolejnosci aby wynikaly z niej majace sens Historyjki. Poniewaz i tak w kazdym przedstawieniu sens dorabiaja sobie, calkiem indywidualnie, widzowie,  mozna wiec wyciagnac wniosek, ze Pani Rezyser  opracowanie sie udalo. Po ulozeniu utworow Czeslawa Milosza, Juliana Tuwima, Konstantego Ildefonsa Galczynskiego, Stefana Wiecheckiego (Wiecha), Kazimiery Illakowiczowny, Mariana Hemara, Moczulskiego (Leszka, bardziej chyba znanego jako polityk?) w kolejnosci, ktorej sensu kazdy mial sie indywidualnie doszukac, rozpoczeto proby przedstawienia.

    Proby -- jest to czesc najprzyjemniejsza zarowno dla “rezysera” jak i dla “aktorow”. Rezyser moze wowczas bezkarnie pastwic sie nad aktorami, a oni z kolei maja zapewnione cotygodniowe przyjecie z wyszynkiem i rozrywkami. W trakcie prob ustanawia sie specyficzny stosunek miedzy rezyserem a aktorami, polegajacy na tym, ze rezyser z ogromna przyjemnoscia sie nad nimi zneca, a oni protestuja, narzekaja, ale namietnie to lubia. Podczas prob zupelnie powazni na codzien ludzie dostaja malpiego rozumu: udaja pijanych, przylepiaja sobie brody lub wasy, szlajaja sie pod latarnia (z upodobaniem) oraz przerabiaja tkliwe koledy na wstyd powiedziec co i to w rytmie rock’n’rolla. Jest to rowniez okres kiedy wlasciciele prywatnego domu, w ktorym odbywaja sie proby, popadaja w depresje i bliscy sa samozaglady prawie w kazdy weekend, gdy dom ich nawiedza aktorska trupa. Ostatnia Pastoralka Niewlasciwa zostala dokonczona tylko dzieki sile charakteru, lojalnosci i cierpliwosci Andrzeja Maleskiego oraz przytomnosci umyslu jego zony, Joanny, ktora bez reszty oddana jest sztuce, zarowno przez male jak i duze “s”.

    Widzowie podczas przedstawienia towarzyszyli zagubionemu wedrowcy, ktory szukal ulicy Wiecznej Koledy, dowiedzieli sie skad wziely sie choinki i co jadano na Wilie w dawnej Polszcze. Spektakl pelen swiatecznych wspomnien i zapachow odbyl sie w goscinnym domu Joanny i Andrzeja Maleskich. Swoje umiejetnosci aktorskie zaprezentowali czlonkowie Klubu: Tadeusz Bocianski, Slawek Brzezinski, Tomek Kachelski, Joanna Maleska, Marysia Pilatowicz i Edward Pilatowicz. Z inicjatywy Doroty Olszewskiej w programie wzieli udzial uczniowie polskiej szkoly -- Simone i Natalia Romuzga oraz Krzysztof Czapla. Kierownictwo muzyczne zapewnil Jacek Rozga, scenografie Krysia Okuniewska, kierownictwo techniczne Tadeusz Podkanski, a suflerem w zastepstwie Krysi Kuszty byla Jola Zych, ktora byla rowniez producentem udanego przedstawienia. Leonard Konopelski zaprojektowal program spektaklu.

Elzbieta Kanska