Z okazji odbywajacego sie w Los Angeles VI Festiwalu Filmow Polskich (21-28 kwietnia 2005) czlonkowie Klubu mieli okazje spotkac sie z goszczacym na Festiwalu Januszem Zaorskim, rezyserem, scenarzysta i producentem.

    Janusz Zaorski, absolwent Wydzialu Rezyserii Panstwowej Wyzszej Szkoly Teatralnej i Filmowej (PWSTiF) w Lodzi, kariere zaczynal na poczatku lat siedemdziesiatych. Zrealizowal wtedy serie tytulow, ktorymi zyskal miano wnikliwego i cokolwiek zlosliwego obserwatora polskiej rzeczywistosci. W 1974 roku na ekranach kin zagoscila z powodzeniem komedia Awans, ekranizacja powiesci Edwarda Redlinskiego. Historia swiezo upieczonego magistra Grzyba (Adam Opania), ktory walczy o postep w rodzinnym Wydmuchowie, przyniosla rezyserowi Nagrode Glowna Jury Festiwalu Polskich Filmow Fabularnych (FPFF) w Gdyni.

    Z uznaniem spotkaly sie tez kolejne dziela rezysera – Chleba naszego powszedniego (1974) i Partita na instrument drewniany (1975). W 1976 roku powstal serial telewizyjny Zezem – cykl niby-wykladow profesora mniemanologii stosowanej Jana Tadeusza Stanislawskiego – dowcipnie portretujacych wady rodakow. Serial cieszyl sie spora popularnoscia, a Janusz Zaorski uhonorowany zostal Nagroda Przewodniczacego Komitetu d/s Radia i Telewizji i Zlotym Szczupakiem na Festiwalu Polskiej Tworczosci Telewizyjnej w Olsztynie.

    Pokoj z widokiem na morze (1977), dramatyczna historie pary psychiatrow, zmagajacych sie o zycie niedoszlego samobojcy, wyrozniono Srebrnym Lampartem i nagroda FIPRESCI na Miedzynarodowym Festiwalu Filmowym (MFF) w Locarno. Lata osiemdziesiate zaowocowaly seria znakomitych filmow. Za Dziecinne pytania (1981) rezyser dostal wyroznienie KSF “Mlodzi i film”. Matka Krolow, ponury i poruszajacy dramat z czasow stalinowskich, zrealizowany w 1982 roku – az piec lat musial czekac na premiere. Kiedy wreszcie, w 1987 roku, trafil na ekrany, z miejsca zyskal zasluzony rozglos, zdobywajac kilkanascie nagrod na calym swiecie., w tym Srebrnego Niedzwiedzia MFF w Berlinie i Grand Prix FPFF w Gdyni. Krecac w 1984 roku film Baryton, rezyser udowodnil, ze swietnie czuje sie w konwencji kina rozrywkowego i kolejny raz odebral Nagrode Glowna Jury festiwalu w Gdyni. Jezioro Bodenskie (1985) – blyskotliwa ekranizacja prozy Stanislawa Dygata – przyniosla tworcy prestizowego Zlotego Lamparta – Grand Prix MFF w Locarno. W 1987 roku otrzymal dyplom Ministra Spraw Zagranicznych za upowszechnianie kultury polskiej za granica.

    W 1988 roku Janusz Zaorski dal upust swojej namietnosci do pilki i podbil serca publicznosci Pilkarskim pokerem – satyrycznym portretem machlojek w polskiej lidze. W latach dziewiecdziesiatych raczej nie rozpieszczal milosnikow swojej tworczosci i rzadziej stawal za kamera. Nakrecil serial kostiumowy Panny i wdowy (1991), adaptacje powiesci Marii Nurowskiej. W 1997 roku wrocil do tworczosci Edwarda Redlinskiego, realizujac Szczesliwego Nowego Jorku, ostry portret grupy Polakow wegetujacych w USA. Film odniosl komercyjny sukces, przyciagajac do kin blisko pol miliona widzow i przyniosl tworcy nagrode za rezyserie FPFF w Gdyni. Janusz Zaorski ma tez swoj udzial w powodzeniu telenoweli Zlotopolscy; wyrezyserowal ponad dwadziescia odcinkow serialu.

    Od lat jest jedna z czolowych postaci polskiego swiata filmowego i telewizyjnego. W 1987 roku wybrano go na przewodniczacego Polskiej Federacji Dyskusyjnych Klubow Filmowych. Pelnil funkcje dyrektora i kierownika artystycznego Zespolu Filmowego “Dom”. W latach 1987-89 byl czlonkiem Komitetu Kinematografii. W latach 1991-93 pelnil funkcje Prezesa Komitetu ds. Radia i Telewizji, w latach 1994-95 przewodniczyl Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji.

    Po zakonczeniu zdjec do Hakera, powrocil do ulubionego tematu. Zrealizowal film dokumentalny Bialo-czerwono-czarny, czyli Olisadebe – rzecz o znakomitym, polsko-nigeryjskim pilkarzu.

    Spotkanie poprowadzil Andrzej Maleski,  swietnie zorientowany w tematyce dotyczacej filmu i filmoznawstwa. Ekipa filmowa TV Polonia utrwalila spotkanie na tasmie. Wsrod gosci byla rowniez Malgorzata Potocka, aktorka i producentka, ktora przyjechala na Festiwal ze swoim filmem dokumentalnym Straznik minionego czasu, Ewa Czeszejko-Sochacka z TVP, specjalista od produkcji programow telewizyjnych oraz Jolanta Fajkowska, dziennikarka i prezenterka telewizyjna.

    Gosc z przyjemnoscia odpowiadal na pytania i kontynuowal rozmowy z uczestnikami spotkania w goscinnej i zawsze chetnie odwiedzanej rezydencji Heleny i Stanley’a Kolodziejow.

Elzbieta Kanska