Podczas drugiego wrzesniowego spotkania mielismy okazje goscic po raz kolejny Marie Nowotarska i Agate Pilitowska, ktore przedstawily sztuke Kazimierza Brauna „Tamara L.”

    Kazimierz Braun - rezyser, pisarz i teatrolog osiagnal w kraju wiele sukcesow. Od polowy lat osiemdziesiatych wyklada na uniwersytetach amerykanskich, pisze sztuki i rezyseruje w znakomitych teatrach. W Klubie mielismy okazje zobaczyc w 1993 roku monodram jego autorstwa „Helena - rzecz o Modrzejewskiej”, w ktorym wystapila Maria Nowotarska, napisany pod wplywem wizyty w Modjeska Canyon. Trzy lata pozniej obie aktorki wystapily w naszym klubie w kolejnej jego sztuce „American Dreams”, specjalnie dla nich napisanej. Kazimierz Braun jest laureatem wielu nagrod artystycznych i naukowych. Obecnie zyje i pracuje w Buffalo w stanie Nowy York.

  Maria Nowotarska i jej corka, Agata Pilitowska, absolwentki Krakowskiej Wyzszej Szkoly Teatralnej, aktorki Teatru im. Juliusza Slowackiego i Teatru Starego w Krakowie, wystawiaja sztuki Kazimierza Brauna w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych i w Europie. W maju tego roku „Tamare L.” mieli rowniez okazje podziwiac milosnicy teatru w Warszawie i w Krakowie. Maria Nowotarska, ktora mieszka w Kanadzie od 1990 roku, jest wspolzalozycielka Salonu Muzyki i Poezji  Polsko - Kanadyjskiego Towarzystwa Muzycznego. Jest jego dyrektorem artystycznym, rezyserem i aktorka. Wystawila tam wiele interesujacych spektakli. W 1996 roku nagrala w Los Angeles, wraz z Agata Pilitowska i Kazimierzem Braunem film o Helenie Modrzejewskiej dla Telewizji Polskiej w rezyserii Stefana Szlachtycza.

   Agata Pilitowska, podobnie jak jej matka, odniosla wiele sukcesow w Polsce. Obok wystepow w Salonie Muzyki i Poezji wystepuje rowniez w innych teatrach w Toronto. Jak wiesc niesie, ona wlasnie, po zobaczeniu w telewizji filmu o Tamarze Lempickiej zainteresowala sie jej tworczoscia, a potem zasugerowala Kazimierzowi Braunowi napisanie sztuki.

  "Tamara L", ktorej premiera odbyla sie w 1999 w Toronto, bazuje na wyimaginowanym epizodzie z zycia Tamary Lempickiej, znanej malarki stylu Art Deco, bardzo popularnej w latach dwudziestych i trzydziestych zeszlego wieku. Lempicka opuscila rodzinny kraj jako dwudziestoletnia poczatkująca artystka i cale swoje dlugie zycie spedzila na emigracji, najpierw we Francji, a nastepnie w Stanach Zjednoczonych. Malarka obrazow o mocno zaakcentowanej tematyce erotycznej, kobieta bardzo ekstawagancka, szokujaca otoczenie swoim wyzwolonym z wszelkich norm zachowaniem, odnoszaca sukcesy artystyczne i finansowe, w pewnym momencie, podczas pobytu we Wloszech, postanowila zamknac sie w klasztorze. Namalowala tam portret Matki Przelozonej, ktora porzucila profesure na uniwersytecie dla sluzby Bogu i ludziom. Tematem sztuki sa rozmowy tych tak krancowo roznych kobiet podczas malowania portretu. Przeslanie sztuki to zmaganie sie z ogolnoludzkimi i zawsze aktualnymi problemami, jak uchwycenie sensu istnienia, wybor drogi zyciowej, wiara w Boga i brak wiary w cokolwiek, odpowiedzialnosc za to, co czynimy innym, ale i takze sobie, pasja tworcza, przeciwstawienie rozpetanej biologii i ascezy. Przedstawienie teatralne dramatu o duzym ladunku filozoficznym realizowane w nietypowych warunkach mogloby byc przedsiewzięciem ryzykownym. Dzieki grze aktorek zapomnielismy, ze znajdujemy sie w zaimprowizowanej sali teatralnej, zasluchani w rozwazania obu bohaterek sztuki. Ich burzliwe dyskusje koncza sie prosba Tamary o udzielenie jej blogoslawienstwa przez Matke Przelozona - swiadectwem przemiany duchowej, jaka w niej zaszla pod wplywem tej madrej kobiety.

   Istotny wklad do realizacji przedstawienia wniesli rowniez nasi czlonkowie zarzadu poswiecajac wiele czasu na ustawienie dekoracji, oraz zapewnienie oswietlenia i efektow akustycznych. Specjalne podziekowania naleza sie panstwu Lilianie i Stefanowi Sznajderom, ktorzy po raz kolejny uzyczyli nam swojej rezydencji. Ich goscinnosc wyszla daleko poza uciazliwe przeciez przygotowanie sceny, krzesel i innych koniecznosci produkcyjnych.